آزمون های اسیدچرب:

تجزیه چربی در طی جوانه زدن بذر صورت می گیرددر دماورطوبت بالا همچنین درزوال بذر ویا آلودگی محیط به میکرو اورگانیسم ها هم تخریب چربی افزایش می یابدبا تخریب چربی هامیزان اسیدهای چرب دربذر افزایش پیدا می کنددرنتیجه مقدار اسیدهای چرب می تواند شاخصی برای تعیین قابلیت حیات بذر گردد.

آزمون پراکسیدهیدروژن:H2o2

بیشتر در آزمون های جوانه زنی بذرهای درختان استفاده می شودپراکسیدهیدروژن بعنوان تیماری برای کاهش قارچ ها استفاده می شوداین ماده جوانه زنی راتحریک میکند(چراکه باتجزیه آب واکسیژن محیط می شود)دراین آزمون پوسته بذر رابرش داده وآنرادرمحلول 1 درصدپراکسید هیدروژن قرارمی دهند.

آزمون کلریدآهن:

وقتی بذور بقولات که صدمه مکانیکی دیده انددرمحلول کلریدآهن قرارداده شوندسیاه رنگ می شوند.

این آزمون روش سریع ومفیدی است درآن نمونه بذررا بمدت 15 دقیقه درکلریدآهن 20درصدقرارمی دهند وسپس بعدار آن می توان بذورسیاه رنگ را که نشانه زنده نبودن آنهاست ازبذوردیگرجدا نمود.

آزمون ایندوکسیل استات:

یک آزمون آزمایشگاهی سریع است که صدمه وارد شده به پوسته بذر های سویا وسایر بذر های دارای رنگ روشن بقولات را تعیین می کنند،در این روش بذر ها را بمدت 10 ثانیه در ایندوکسیل استات یک دهم در صد قرار می دهندسپس بذرها رادرهوای آزادخشک می کنند در این زمان رنگ بذوری که پوسته آنهاصدمه دیده است به سبزارغوانی تغییرمی یابد.

آزمون فست گرین:

این آزمون ترک خوردگی فیزیکی پوسته بذر گیاهانی نظیر ذرت را که دارای رنگ روشن هستندنشان می دهددر این آزمون بذر ها را بمدت 15 تا 30ثانیه در محلول یک دهم فست گرین قرارمی دهند ،پس از آن بذوری که دارای ترک در پوسته بذر هستندفست گرین در آنها نفوذ

 کرده وآندوسپرم آنها سبز رنگ می شود.

آزمون هیپوکلریت سدیم:

برای تشخیص بذرهای صدمه دیده سویا بکارمی رود در این روش بذر ها را برای 10 دقیقه در محلول رقیق هیپوکلریت سدیم قوطه ور می کنندبذر هاییکه پوسته آنها صدمه دیده باشد بسرعت آب جذب می کند(محلول)وتا3برابر اندازه اولیه خود متورم می شوندوبنابراین از بذرهای دیگر متمایز می شوند.

آزمون هدایت الکتریکی:

این آزمون بر روی سالم بودن غشاهاوجنین متمرکزاست وبراین قانون استواراست که هرچه پیشرفت زوال بذر بیشترباشد غشاهای سلولی بذر نرم ترشده ونشت موادازآنهابیشتربنابراین می تواندهدایت الکتریکی یک محلول راافزایش دهددر این روش بذر را در دمای کنترل شده بمدت چندساعت در آب غوطه ورمی کنندوسپس هدایت الکتریکی آب رااندازه می گیرند هرچه هدایت الکتریکی آب کمترباشد بذر سالم تر است.

آزمون جداسازی جنین:

در این روش جنین های بذر را بدون هیچ خسارتی از بذر جدا می کنند ورود یک کاغذمرطوب ویا کاغذ صافی درشرایط مطلوب قرار می دهنددر این حالت جنین بسرعت سبز رنگ شده وشروع به رشد می کند این روش در بذور درختان ودرختچه ها بکار می رود ولی از معایب آن اینست که1.جداسازی جنین کاری بسیار دشوار است 2. عدم توانایی آزمون در تشخیص نواقص جنین .

آزمون اشعه ایکس:

معمولأجرءآزمون های قابلیت حیات محسوب نمی شود ولی می توانداطلاعاتی را جهت ارزیابی قابلیت حیات بذر به ما بدهد این روش می تواندآندسته از نقایص مورفولوژیکی را که پتانسیل ساختاریقابلیت حیات توسط آنهامشخص می شود تعیین نمایدهمچنین بواسطه اختلافا تی که بافت های مرده وزنده در جذب املاح فلزی دارندمی توان بذرهای زنده ومرده را از هم تشخیص داداین روش بیشتر برای چغندر قند ودرختان بکار می روداین آزمون هم ساختمان درونی بذر را خلال پوسته بذر آشکار می سازد و هم شدت توسعه خسارت وصدمات مکانیکی را نشان می دهد.